Trzy dni temu komentarz na blogu zamieścił pewien Krzysiek, który sfrustrowany tym, że mówimy tu głównie o piłce nożnej napisał, że nie zna drugiego tak zepsutego, brudnego sportu, którym rządzi pieniądz. 
Chciałbym się z nim nie zgodzić, ale jak mam napisać o Johnie Terry, kapitanie i legendzie Chelsea, który zarabia 160 000 funtów tygodniowo, a został złapany przez angielskich dziennikarzy, że dorabia na boku. Konkretnie za pieniądze: 5 000 – 10 000 funtów oprowadza po stadionie czy ośrodku Chelsea. Ciekawe po ile są autografy? Co można powiedzieć niemal o całej drużynie Tottenhamu (być może nowych kolegów Boruca), która baluje całą noc w Dublinie. Jak opisać zachowanie bramkarza Jensa Lehmanna, który w czasie meczu, na oczach kamer, sika za bramką. 
Skandali i skandalików w piłce nożnej jest mnóstwo począwszy od ręki Thierrego Henry po sprzedaż za 250 PLN meczu w 3 polskiej lidze. Skandalami żyje zresztą nie tylko piłkarski świat. Nawet sport dla gentlemanów – golf nie patrzy dziś na zielone pola, ale liczy kochanki Tigera Woddsa, których jest ponoć więcej niż dołków na jakimkolwiek polu golfowym. Skandalem staje się nawet to, że bohater Walii, rugbista Gareth Thomas mówi głośno – jestem homoseksualistą. A przecież to taki męski sport. Skoro taki męski, to jednak trzeba być mężczyzną, by głośno w tym gronie powiedzieć o sobie tak niepopularną prawdę. 
Ale sport to nie tylko skandale, brud i pieniądze. To również te emocje, za które kochają go setki milionów ludzi na całym świecie. A tak się składa, że większość z kibiców najbardziej kocha piłkę i na pewno nie za brud i zepsucie. Coś w tym Krzysiek musi być!
Aby jednak zmyć ten brud w morzu skandali, korupcji, nieuczciwości, jeszcze przed świętami stanę sobie na wyspie i zaśpiewam sobie „Always look on the bright side of life”. Ale tylko dziś. Od jutra śpiewam kolędy. 
A Wam wszystkim, życzę takich Świąt Bożego Narodzenia, jakich Wy sobie życzycie i o jakich marzycie. Gdy minie czas kolęd, może wspólnie na tym morzu znajdziemy wyspę, na której razem zaśpiewamy „Always look …”

RPA, Nigeria, Kamerun, Nowa Zelandia, Ghana, Wybrzeże Kości Słoniowej, Brazylia, Paragwaj, Chile, Argentyna, Japonia, Australia, Korea Południowa i Północna, USA, Meksyk, Honduras, Dania, Szwajcaria, Słowacja, Niemcy, Hiszpania, Anglia, Serbia, Włochy, Holandia, Algieria, Grecja, Słowenia, Portugalia, Urugwaj, Francja.
Poznaliśmy pełne grono finalistów, których z dalekiej perspektywy oglądać będziemy już za pół roku na boiskach Republiki Południowej Afryki. Nie będę się rozwodził dlaczego nas tam nie będzie, niemniej warto zauważyć, że skazywane półtora roku temu na porażkę Słowenia i Słowacja w RPA zagrają. Nasza grupa nie była taka słaba, o czym boleśnie przekonali się biało-czerwoni.
Znacznie boleśniej eliminacje do MŚ 2010 wspominać będą Irlandczycy, którzy w rewanżu z Francją wznieśli się na wyżyny umiejętności i do 103 minuty prowadzili. Wówczas piłkę ręką zagrał Thierry Henry i bramkę decydującą o awansie strzelił dla Francji William Gallas. 
Mamy więc kolejną „rękę Boga”. Przypomnijmy tę pierwszą strzelił ręką Diego Maradona, po którego golu Argentyna wyeliminowała na mundialu w Meksyku Anglię. Henry przynajmniej nie tłumaczył się tak głupio jak Maradona i przyznał, że ręka była (i to jego, a nie Boga), ale sędzia jej nie widział. Widziały za to miliony kibiców i miliony małych chłopców, którzy też chcą grać jak Henry i teraz już wiedzą, że oszustwo się opłaca, byle tylko sędzia nie widział.